Η επίδραση της διάρκειας των επαναλήψεων κατα την εκτέλεση αερόβιας διαλειμματικής άσκησης

Η διαλειμματική μέθοδος προπόνησης περιλαμβάνει την εναλλαγή φάσεων άσκησης και φάσεων διαλείμματος. Η αποτελεσματικότητα ενός αερόβιου πρωτοκόλλου διαλειμματικής προπόνησης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως είναι η ένταση και η διάρκεια ερεθίσματος, η ένταση, η διάρκεια και το είδος του διαλλείματος καθώς και ο συνολικός χρόνος άσκησης (Seiler 2004).
Interval training method

Ο ιδανικός σχεδιασμός ενός τέτοιου πρωτοκόλλου δεν είναι γνωστός. Θεωρείται όμως ότι όσο μεγαλύτερη είναι η συνολική κατανάλωση οξυγόνου και για όσο περισσότερο χρόνο ασκηθεί κάποιος σε υψηλά ποσοστά της VO2maxτόσο αποτελεσματικότερη θα είναι η προπόνηση καθώς επιβαρύνεται περισσότερο το καρδιοαναπνευστικό σύστημα (Millet 2003). Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι κατά την εκτέλεση αερόβιας διαλειμματικής άσκησης, εντάσεις που αντιστοιχούν στο 90-110% της μέγιστης αερόβιας ταχύτητας (ΜΑΤ) είναι εκείνες που οδηγούν σε μεγαλύτερη επιβάρυνση του καρδιοαναπνευστικού συστήματος (Billat et al 1999, Thevenet et al 2007, Zuniga 2007, Wakefield et al 2009, Zafeiridis et al 2010). Σε ότι αφορά τη διάρκεια του ερεθίσματος, μελέτες στις οποίες σύγκριναν μικρής διάρκειας ερεθίσματα (< 30 δευτερολέπτων) με μεγάλης διάρκειας, που ξεπερνούσαν το 1 λεπτό και έφταναν μέχρι και 3 λεπτά, με εντάσεις έως και 95% της ΜΑΤ, οι ασκούμενοι είχαν περισσότερο χρόνο άσκησης με κατανάλωση οξυγόνου σε υψηλά ποσοστά της VO2maxμε ερεθίσματα διάρκειας μεγαλύτερη από 30 δευτερόλεπτα (Millet et al 2003, Rozenek et al 2007 Zuniga et al 2007, Wakefield et al 2009, Zafeiridis et al 2010).

 

Άρης Γ. Μύρκος
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, Τ.Ε.Φ.Α.Α., (Δ.Π.Θ.)
M.Sc. Μεγιστοποίηση Αθλητικής Απόδοσης - Φυσιολογία της άσκησης, (Δ.Π.Θ.)
Yπυψήφιος Διδάκτωρ (Α.Π.Θ.)

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. 1.     BILLAT, V.L., BLONDEL N. and BERTHOIN, S. (1999). Determination of the velocity associated with the longest time to exhaustion at maximal oxygen uptake. European Journal of Applied Physiology, (80), 159-161
  2. 2.     MILLET, G., CANDAU, R., FATTORI, P., BIGNET, F. and VARAY, A. (2003). VO2 responses to different intermittent runs at velocity associated with VO2 max. Canadian Journal of Applied Physiology, 28(3), 410-423
  3. SEILLER, S. and SJURSEN, J. F. (2004). Effect of work duration on physiological and rating scale of perceived exertion responses during self paced interval training. Scandinacian Journal of Medicine & Science in sports, 14, 318-325.
  4. 4.     THEVENET, D., TARDIEU, M., ZOUHAL, H., JACOB, C., ABDERSSOUF, B., PRIOUX, J. (2007). Influence of exercise intensity on time spent at high percentage of maximal oxygen uptake during an intermittent session in young endurance-trained athletes. European Journal of Applied Physiology, 102, 19-26
  5. 5.     WAKEFIELD , B. and GLAISTER, M. (2009). Influence of work-interval intensity and duration on time spent at a high percentage of VO2max during intermittent supramaximal exercise. Journal of Strength and Conditioning Research, 23(9),2548-2554.
  6. 6.     ZAFEIRIDIS, A., SARIVASILEIOU, H., DIPLA, K., VRABAS, I.S. (2010). The effects of heavy continuous versus long and short intermittent aerobic exercise protocols on oxygen consumption, heart rate, and lactate responses in adolescents. European Journal of Applied Physiology, 110, 17-26
  OK υπενθύμιση κωδικού μέλους
  OK
OK